Home

Een mooie en onvergetelijke kerst in Zuid-Afrika!

Het Dream Centre was tijdens de kerstdagen half leeg.
Gelukkig zijn er toch wel een heel aantal mensen die naar familie kunnen.
Maar zeker ook wel 50 mensen die niet naar huis kunnen omdat ze die simpelweg niet hebben of omdat ze te ziek zijn.
Ik ben heel erg blij dat ik ervoor gekozen heb om in het Dream Centre kerst te vieren.
's morgens is er een grote brunch en kerstdienst gehouden voor alle patiënten. Ze kregen een groot stuk kip. Wat hier heel bijzonder is. En nog een klein cadeautje. De ochtend kon al niet meer op voor de patiënten.

Voor 's avonds was er helemaal niks georganiseerd in het Dream Centre. Dat konden de vrijwilligers van Be More natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan.

Zoals belooft volgt hier een overzicht van wat ik met mijn sponsorgeld gedaan heb in het Dream Centre.

* Een groot bedrag van mijn sponsorgeld is gegaan naar het badjassen-project.
Samen met Marlies heb ik 120 badjassen gekocht. De badjassen die er nu zijn kunnen echt niet meer. Op de eerste en tweede foto kunnen jullie zien hoe dat er ongeveer uitziet. Op de derde foto zie je het bedrijf die alle badjassen gaat maken voor het Dream Centre. En op de vierde foto het resultaat!
Helaas kunnen alle badjassen pas in januari geleverd worden..

* De fysiotherapeut en de vrijwilligers lopen altijd in hun eigen kleding. Ik vond dat er wel wat met de professionaliteit kon gebeuren. Van het sponsorgeld heb ik blauwe polo's gekocht. Er staat een mooie bedrukking op: "Dream Centre Physio". Het resultaat is te zien op de foto! Ik ben er helemaal trots op.

Vandaag ben ik een dagje bij het drop-in centrum voor de straatkinderen van Durban wezen kijken. Dit drop-in centrum is opgezet door Umthombo. Deze organisatie zet zich in voor de straatkinderen van Durban onder de 18 jaar. De kinderen zijn in dit centrum dag en nacht welkom. Ze kunnen daar slapen en krijgen eten. Ook wordt er gezorgd voor een beetje vermaak. Lopend kwamen wij aan op het terrein van de drop-in. De straatkinderen vonden het reuze interessant dat er een paar blanke meiden kwamen kijken. En ik vond het ook reuze interessant om te zien hoe die kinderen daar leven.
Op het moment dat wij kwamen waren ze druk bezig met een voetbalwedstrijd. Heel enthousiast en ook echt fanatiek. Maar tot mijn schrik werd er tussendoor niet gewoon even gerust... nee... ze haalden één voor één een pak met lijm onder hun shirt vandaan om lijm te snuiven!

Gisteravond weer terug gekomen van een 5 daagse reis naar kaapstad. In één woord: geweldig! Kaapstad is echt een aanrader!
Ik heb van mijn uitstapjes nog niet echt veel foto's op mijn weblog gezet. Maar voor deze trip maak ik toch even een uitzondering. Ook een beetje om jullie jaloers te maken... ;)

We hebben in 5 dagen echt ontzettend veel gedaan. Een dag hebben we een hele mooie wijn-tour gemaakt.. (22 wijntjes op, 10 uur 's morgens mijn eerste wijntje) Ik ben op de tafelberg, kaap de goede hoop en cape-point geweest! Wat een uitzicht iedere keer (zie de foto's) Ook zijn we op robbeneiland geweest en de cel van mandela gezien!
Kaapstad is echt heel anders dan Durban. Van de armoede die je in pinetown en durban overal ziet, zie je in kaapstad maar heel weinig. Kaapstad is een stuk meer westers. In Pinetown en Durban zie je wat meer het 'echte' afrika. Ik ben blij dat ik hier kan werken.

Vandaag begon het werk weer.

Voordat ik morgen voor een korte vakantie naar Kaapstad vlieg, wil ik jullie nog even op de hoogte stellen van alle ontwikkelingen hier in het Dream Centre.

Ik heb het nog steeds ontzettend naar mijn zin. Maandag zijn er weer nieuwe vrijwilligers uit Nederland aangekomen. En ook deze maand hebben we volgens mij weer een hele gezellige groep.
Op de afdeling fysiotherapie heb ik helemaal mijn draai gevonden. Ik heb mijn eigen afdeling en eigen patiënten, ook draai ik mee in het multidisciplinair overleg. Het voelt voor mij nu alsof ik als volwaardig fysiotherapeut in het Dream Centre aan het werk ben. 

Vandaag zijn Marlies en ik een dag naar een Zuid-Afrikaanse kerk geweest. De fysio-assistente Chrissie had mij uitgenodigd om een dagje mee te gaan.
Chrissie werkt nu een aantal maanden op de afdeling fysiotherapie als assistent van de fysiotherapeut. Ze woont samen met haar ouders, oma, tantes, ooms, nichtjes en neefjes in één huis in een township in Durban. De werkeloosheid in Zuid-Afrika ligt rond de 40 – 50%. In de familie van Chrissie is zij eigenlijk de enige die werkt en daar moet de familie van rond komen. Regelmatig hoor ik van haar verhalen...en echt...het leven in een township is zwaar. Daar kunnen wij ons echt helemaal niks bij voorstellen.

Vandaag vertelde ze dat er op zaterdagavond een grote vechtpartij geweest was in haar township. En in bijna dezelfde adem vertelde zij dat er een meisje na het uitgaan verkracht en vermoord was.... Deze gebeurtenissen zijn in de township's van Durban aan de orde van de dag. Onbegrijpelijk.

Op zaterdag 1 december is het Wereld Aids dag. 
Vandaag, 30 november, was het groot feest in het Dream Centre. 
's morgens verschillende optredens van Zuid-Afrikaanse groepen en tussendoor praatjes van bestuursleden en patiënten. 

Ook Marlies en ik hebben een praatje gehouden. 
Wij hebben een deel van ons sponsorgeld ingezet voor 120 nieuwe badjassen voor het Dream Centre. 60 witte voor de vrouwen en 60 blauwe badjassen voor de mannen. De badjassen waar patiënten nu in lopen kunnen echt niet meer. Er zitten allemaal gaten in en vieze vlekken op. 
Vrijwilligers van Be-More die eerder dit jaar in het Dream Centre zaten hebben gezorgd voor de 500 pyama's.

De foto's: 
1: Rajan: trots met zijn HIV-positief shirt
2 t/m 6: feest in de tuin van het Dream Centre, presentatie donatie Be-More
7 en 8: nieuwe badjas en pyama
9 en 10: gezellige middag met de vrouwelijke patiënten
  
 

Mijn verjaardag in Zuid-Afrika vieren is weer even wat anders dan op de sterkenburg....
...Lekker in het zonnetje op het terras gezeten.
...Uit eten geweest aan het strand.
...Een hele groep patiënten die voor je gaat zingen.
...In het restaurant een groep zuid-afrikanen die prachtig voor je zingt.
...Verjaardagskaarten in het zulu.
...En! ontbijt op bed van Marlies!

Een erg leuke verjaardag! Een verjaardag om nooit te vergeten!

Bedankt voor alle lieve kaartjes, sms-jes, krabbels, telefoontjes en brieven!

Liefs Martine

Vandaag ben ik met één van de patiënten uit het Dream Centre meegeweest naar een ander ziekenhuis. In het Dream Centre is één dokter werkzaam. Wanneer een patiënt door een specialist gezien moet worden, moeten ze altijd naar een ander ziekenhuis.

Makhosi moest vandaag naar het ziekenhuis om de testresultaten van een onderzoek op te halen en de verdere behandeling in te stellen voor de 'rare' plekken op haar huid. Op haar huid en onder haar huid zijn allemaal dikke hobbels zichtbaar. Een aantal weken geleden is er een stukje huid weggenomen om dit te onderzoeken.  

Verdriet en blijdschap. Emoties die dicht bij elkaar liggen.

In de eerste 3 dagen van deze week zijn er in het Dream Centre zes mensen overleden. Stuk voor stuk jonge en bijzondere mensen met allemaal hun eigen verhaal. Verdriet.
Één van mijn patiënten, Pinky, was al lange tijd ernstig ziek. Zij heeft in de weken dat ik hier nu ben veel pijn gehad. Ze had ontzettend grote doorligplekken op verschillende plaatsen op haar lichaam. Overleven zat er voor haar niet meer in. Pinky kon niet meer praten, waardoor ze moeilijk kon aangeven waar ze pijn had of hoe ze zich voelde. Woensdagavond is ze overleden. Verdriet. Of toch blijdschap? Ze is nu van haar pijn af en gaat naar een betere plaats.

Op dinsdag is er ook een bijzondere vrouw overleden. Ze liep de dag voor haar overlijden nog rond en was actief in de fysio-klassen. En altijd als ik haar zag was ze vrolijk. Deze vrouw was sterk. Althans dat dacht ik...

Deze week ben ik in het Dream Centre in contact gekomen met Tina, een zuid-afrikaanse vrijwilligster. Zij vroeg ons om een keer mee te komen helpen op een donderdagavond met het uitdelen van eten in verschillende opvanghuizen in Durban en omgeving.
Dat leek mij natuurlijk een prachtige kans, dus donderdagavond was het zover.
En echt het was een bijzondere avond. Voordat we naar de verschillende opvanghuizen gingen kwamen we met een groep van 25 man bij elkaar in een kerk. Alle vrijwilligers kwamen uit verschillende kerken in de omgeving van Durban.
Voordat we naar de opvanghuizen gingen werd er eerst gebeden voor alle mensen in de opvanghuizen, gebeden voor een betere wereld, gebeden voor onze veiligheid en gebeden voor mij en het werk wat ik verricht in het Dream Centre. Heel bijzonder.

Wij werden ingedeeld in het beste, duurste en meest schone opvanghuis in Durban....En met die gedachte loop je dan zo'n opvanghuis in.... Shock...

Met goede gevoelens het weekend in.

In het begin van deze week heb ik het moeilijk gehad met het overlijden van een aantal patiënten. Moeilijk gehad met hoe oneerlijk de wereld verdeeld is. Moeilijk gehad met het feit dat die vreselijke ziekte AIDS niet de wereld uit geholpen kan worden.

Het is nu vrijdag en ik ga toch met goede gevoelens het weekend in. Voor mij is op deze laatste dagen ook weer helemaal duidelijk geworden waarom ik hier ben.

Gister was ik op de afdeling fysio en zag ik de vrijwillige fysio's en de fysio-assistente oefeningen geven aan patiënten die ik ze geleerd had! Vanmorgen kwam de fysio-assistente naar me toe om te vragen of ik niet langer wilde blijven dan 2 maanden. Ze vonden dat ze al zoveel geleerd hadden in deze 3 weken en dat op een hele prettige manier! Een mooier compliment kan ik niet wensen. Happy feelings.

  Na een goed weekend kwam ik vandaag weer op de afdeling in het Dream Centre.
Ik probeer het verhaal van een van mijn patiënten onder woorden te brengen. Bij deze patiënt ben ik elke dag geweest en ik kan wel zeggen dat ik een soort band met haar had.
Vandaag kwam ik op de afdeling en haar bed was leeg. The nurse said: “Ow, she passed away”.
Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is! Deze vrouw was 29 jaar jong en had twee kinderen van 5 en 8 jaar oud. Twee weken geleden toen ik haar voor het eerst kwam behandelen konden we nog een klein stukje lopen en veel oefeningen doen. De laatste week ging ze achteruit en vertelde ze mij dat ze haar kinderen zo miste. Toen heeft ze haar kinderen opgebeld en gevraagd of de vader nog wel goed voor ze zorgde. De vader was er vandoor gegaan, naar een andere vrouw.
Hij was al eerder met een andere vrouw gegaan en op die manier heeft zij HIV/ AIDS gekregen.

Samen met alle vrijwilligers van Be-More zijn we woensdag naar verschillende projecten geweest. We zijn bij 'Isiaiah 54', 'Mother of Peace' en 'Bobbi Bear' geweest. Allemaal projecten waar weeskinderen, verwaarloosde of misbruikte kinderen leven. Erg leuk om een dag met allemaal kinderen om je heen te zijn.
Isiaiah 54 is een project waar ik veel respect voor heb. Er leeft daar een vrouw met momenteel 12 kinderen. Allemaal kinderen die ze heeft opgevangen, kinderen die zijn misbruikt of verlaten. Zo heb ik een baby van 7 weken vastgehouden die met 3 weken verlaten is! Zonder Isiaiah 54 had deze baby het nooit kunnen redden. Erg indrukwekkend.

Ik heb inmiddels mijn draai aardig kunnen vinden in het Dream Centre en ben samen met Soul begonnen met de veranderingen invoeren op de afdeling fysiotherapie.

Na een aantal introductiedagen is nu het echte werk begonnen.

De eerste werkdagen hebben een enorme indruk op mij achter gelaten. Ik zal proberen het in woorden uit te leggen.
Je ziet in een dag zo ontzettend veel ellende. De mensen hier zijn echt heel ziek. Zo ziek heb ik zelden mensen gezien. En dan ook nog al die armoede. Veel van de patiënten hebben geen pyama, of een pyama met allemaal gaten erin. 
Maar afgezien van al die ellende heb ik al heel vaak een lach zien ontstaan op de gezichten van de patiënten. Op donderdagavond hadden we een filmavond voor de mannelijke patiënten. En we konden natuurlijk niet niks regelen voor de vrouwelijke patiënten. Daarom zijn we met chips/popcorn en cola naar de afdelingen gegaan. En je kon de vrouwen echt zien genieten! Geweldig is dat!

Dan mijn werk op de afdeling fysiotherapie.